Bu cümle aslında bir tespitten çok bir kaygıyı anlatıyor: “Bir zamanlar uzakta sandığımız şeyler neden artık bize de yakın?”

Eskiden okul saldırıları denince akla özellikle Amerika Birleşik Devletleri gelirdi. Bunun arkasında bireysel silahlanma, yalnızlaşma, akran zorbalığı, ruh sağlığı sorunlarının yeterince ele alınmaması gibi birçok faktörün birleşimi vardı. Ama bugün mesele sadece bir ülkeye ait değil; dünyada benzer olayların farklı coğrafyalarda da görülmeye başlaması, daha geniş bir soruna işaret ediyor.

Türkiye’nin “Amerika olması” gibi bir durumdan ziyade, bazı risklerin küreselleşmesi söz konusu.

Şunları net görmek lazım:

Toplumsal baskı ve yalnızlık artıyor. Gençler daha çok içe kapanabiliyor.

Dijital dünya etkili. Şiddet olayları görünür hale geldikçe, bazı kırılgan bireyler bundan etkilenebiliyor.

Eğitim ortamında stres yükseliyor. Sınav, gelecek kaygısı, ekonomik şartlar…

Silah erişimi ve güvenlik zafiyetleri bazı olaylarda belirleyici olabiliyor.

Ama önemli bir fark da var: Türkiye’de bu tür olaylar hâlâ çok daha nadir ve toplumun genel yapısı, aile bağları ve sosyal denetim mekanizmaları hâlâ güçlü bir tampon görevi görüyor.

Yani mesele “biz de Amerika olduk” demekten çok,

“dünyadaki riskler bize de temas etmeye başladı” demek daha doğru.

Burada asıl kritik olan şu:

Bu olayları sadece korkuyla değil, nedenlerini anlayarak ve önleyici adımlar atarak ele almak. Okullarda rehberlik sistemlerinin güçlenmesi, gençlerin kendini ifade edebileceği alanların artması, ailelerin daha dikkatli olması… bunlar gerçekten fark yaratır.

Ziya Bekar