Kaç yıl yaşarsan yaşa, ne kadar zaman geçirirsen geçir; tanıyamayacaksın dünyayı. Tanıyamayacaksın insanları. Ne kadar tecrübe biriktirirsen biriktir, hep bir adım geride kalacaksın hayatın hızından. Ve işin aslı, dünyayı hem bu kadar güzel hem de bu kadar zor yapan şey tam olarak bu.

Çünkü yürünen tek bir yol, sığınılan tek bir düşünce, her şeyi çözen tek bir akıl yok. Yaşam dediğimiz o devasa örgü; milyarlarca insanın, milyonlarca farklı durum karşısında vereceği öngörülemeyen tepkilerle ilmek ilmek dokunuyor. Her insan ayrı bir dünya, her an yeni bir olasılık demek. Bu çeşitliliğin içinde kesin doğrular aramaktır aslında bizi yoran.

Bizler ise sürekli bir tahmin oyununun içindeyiz. Geleceği, insanları, tepkileri bilmek istiyoruz. Bu oyunda her yanlış tahminimiz, içimizde bir yanılgıya, keskin bir hayal kırıklığına dönüşüyor. İnsana kendini eksik hissettiriyor. Öte yandan, nadiren de olsa tutturduğumuz her doğru tahmin ise göğsümüzü kabartan o tanıdık "Nasıldı ama, bildim!" tatminini fısıldıyor kulaklarımıza.

Oysa hayat ne sadece hayal kırıklıklarından ibaret ne de o küçük zafer tatminlerinden. Yaşamı yaşanır kılan, insanın her şeyi bildiği o kibirli anlar değil; bilmediğini, tanıyamayacağını kabul ettiği o büyük teslimiyet anlarıdır. Dünyayı ve insanı çözmeye çalışmayı bıraktığımızda, onun o karmaşık ve büyüleyici ritmine ayak uydurmaya başlarız. Şaşırmayı ve yanılmayı göze alabildiğimiz sürece gerçekten yaşıyoruz demektir.